tuhaf

tuhaf şey
kendini deneyimli sanmalar
elin ayağın titrerken bir yandan
yüzümegözümebulaştırmayayımlar
başka türlü sarhoş oluyorken
her zamankinden içiyormuş gibi yapmalar
tuhaf şey
aşkı gördüğün yerden kaçmalar

tuhaf, çok
kaçtıkların arasında en çok
aşktan kaçabildiğini 
korkmadan anlatmalar

mektup

Burada da miskin geçiyor

sıcak öğleden sonraları

açık pencereli sessiz odaların

kıpırdamaya üşeniyor perdeleri

Burada da özlüyor insanlar

kimbilirhangiyılıneylülünde 

kalanları

tenlerinde serinleyen sıcak

öğleden sonralarını

Burada da erteleniyor

sevişmeler, gecenin serin karanlığına

ve öğleden sonraları

kediler şaşırıyor

kendilerine benzeyen insanlara

mübalağa

aşık olunca benim
elim ayağıma dolaşır 
ben sevilince şaşkınlıktan 
küçük dilimi yutarım

neyse ki öylelikler hep birdenbire
kısa
meğerki hayata karşı mübalağa

Ters baktım hep ben

Kurgusuz hikaye olmaz diye

Habire sonlarını yazdım

Derinliksizdim hep ben

Seninkine özendim

Habire söylendin

hiç boy vermedin

Tıkanıyor hep bu giderler

Dönüp duruyor biriktirdiğim

herkesler

Üstlerine boca ettiğim

kelimeler

Olsun, bencilce iyimserim ben

sen de gel 

ben bir kez olsun

bileğimden yakalanmak istedim

sürüp giden bir dansa davet rondunda

seyreltilmiş yüreğimden nüfuzu kolay gözlere

dik dik bakarak

ben birçok kez

meydan okumak istedim

sevinirmiş gibi çığlık çığlığa

her seferinde

koşarmış gibi yaparak

kaçabilmeyi becerdim

otuzbeşinciyılımınilkgününde

kadeh kaldırdığım hayata ben hala

bir kez olsun

bileğimden yakalanmak isterim

büyüyüp esniyor
eğilip bükülüyor gibiyim
ellerinde
her zaman loş odanda
çatlaklarıma geçmişler sızıyor gibiyim
sustukça, başka
bir kalıba dökülüyor
aslında, yıllarından
ürküyor gibiyim

sözleriniz ilgimi çekti
eğildim
duyabilmek için
gözlerinize şımardım
evet-ama-yine-de
oyunları oynadım
oysa bilirsiniz
her şeyin sonunda hep
kocaman bir hayır
hayır öyle değil
denir ki insan en karanlıktır

güzel havalar

Ben ki 
güzel havaların tadını buldum sende
yine de yüzün zamanla solar

Sense
güzel havaların hafifliğini buldun bende
kalbim en fazla
bahçede oynayan çocuklar kadar korkar

geri dönüşüm

I.       hiçbir şey aynı kalmıyorsa

hangi yaz güzel geçti

telaşsız

sabırsızlanmadan

hangi yaz

dokunmaya kıyamazken

üstüne atlayıp

temmuzdan önce kendimi aldatmadan

yazı sever gibi seni

aramadan

II.         ölüm ne

susuşlara acımıyor artık

olur olmaz yerlerde

ambalajı bozulup açılan

bir paket bu kalp

sorularının peşini bıraktı

iğnesi sivri

durmadan dönen bir plak

bir armağandı belki

yanlış sunuldu

sesini sularda boğdu

nihayet aşk

III.         ne aşk

arada bir görünür

yeteri kadar siyah

sevdiğim kadar siyah

bir deli enerji

bin hayatı bire indiren

beceriksiz işçi

görmeden bilmediğim

bildiğimde geç

-miş-kaç-tır- gidemediğim

siyah, sevdiğim

IV.       geri dönüşümlü bir şey oluyor aşk

kendimi mi

yoksa aşkı mı denemek bu

seni seviyorum

sana karşı duruyorum

duyamadığımın hayaliyle 
kaç hafta geçer sizce?
aşka benzeyenleri olduramadığımı unutarak
bu kentin sokaklarından
görünmeyen gökyüzünden nefes umarak
cevvalliğe kapılmadan
güzelim hayalinizle
kaç hafta beklerim sizce?

poly

okuduğu romanlara

‘tik’ ekleyerek, kendine

hayran bıraktıklarına

her ay dönümü aldığı apranaxfortlarla

katlanan kadın

kadınlığı öğretmeye hevesli ellerde

ruhunu dipfrizde sakladın

çözülme zamanı geldiğinde

anlardın 

ne
anladın

hiçbir çoğul ikiyle sınırlanmıyor

çözülürsen kadınlardansın kadın.

unutacağını bilsem
severdim seni bir gece

ama her şey böyle 
olmayan sonlarını arıyor

sormazdı hiç
gidenler niye gitti
ve niye döndüler sonra

sadece merak ederdi
salıncaktaki çocuğu
ve kar yağdı diye 
                    mutlu mu olduğunu

sürç-i lisan

Ben birine bir gece

Bambaşka şeyler söyledim

Yıllardır sımsıkı tuttuğum yüreğim

Ağzıma geldi

Yumup gözlerimi

Bir çırpıda,

Ezberden şiir okurmuşçasına söyledim

Korkumdan korkmasın diye

Yüzümü yüzüne gömüp söyledim

Bitirdiğimde

Gözlerimi  açıp

Karşımda durduğunu görmek

Sözlerimle yitirmediğimi bilmek istedim

Sürç-i lisandı

Özür dilemedim

Kös kös oturup
Sadece nefes almayı düşüneceğim gecelerde
Diyelim ki
Düşünmeyeceğim
Seni de
Diyelim ki
Gün ortasında elimde kalem birdenbire
Duruvermeyeceğim öpüşünü hatırlayıp gizlice
Ha bir de bir ihtimal
Soruverse bile münasebetsizin teki
Üzülmeyeceğim geçince bir süre
Diyelim ki
Oturmaktansa kös kös
Seveydim seni bir gece...
Demeyelim
Kes.

En sevdiğim oyuncaktın sen

Kaç kez bozduğum

Küstahça hep bozmak isteyip

Kaç kez parçaladığım

Kaç kez

            elimde ne kaldıysa

Ondan tekrar yaptığım

Aç gözlerle fazlasını yapmayı bilerek

Bildiğimce güvendiğim

Aşk

Bana da mı dedirtecektin

medet

Artık kaldıramayacak yürek

birinin gelmesi gerekti

silmek için hepinizi

ve bütün yarım elmalar

şekere dönüşecekti

gülümseyecektim, beklemişlerime

aşk demeye zorladığım dili

bilemezdim, gördüğüme

aşk dediğim yetmedi

dedim: aşk, gibi

başka dedi

gör dedim

az dedi

sevifakiriçağçocuğu

dedi, dağıtmış

bilememiş ne verdiğini

yarımkalmışşekeryüreklere

sığamayız dedi

gitti

yirmibirinciyüzyılınsın

tekrarlarsın

uzatmak istiyorsan, aşkları da

olmazsa remixleyip kalbini

başkasına sunarsın

söz ettiler hep ama

anlamlı uzunlukları

öğretemediler

testetme telaşlarında

                       yüzyılındansınuçanyerküreninKAÇyirmibirinde

saklama kendini

biraz şiirde

 Olmayanı biriktir sen içinde

                buna hayal diyorlar

Saklananı gör sen sesinde

                buna da aşk desinler 

“Bir tren ya da

bir zaman geçiyor

Siz de içindesiniz”

Necatigil.

“bu kadar hüzünleniyor musun gerçekten?” diye soruyor yazdıklarımı okuyunca... muyum?

Bilmiyorum, yine. Hüzünlenirim elbette de, “bu kadar” da ne demek?

Bu kadar...deyince bana da fazla geliyor...korkuyorum bu kadar hüzünlenmiş miyim diye. Hayır demek istiyorum, tabii ki yazarken abartıyorum...muyum?

Tabii ki abartıyorum. Bir aklıma çarpıyorum bir kadere. Arabeskleşirim, gülme. Gerekirse o şarkıyı da söylerim. Varsa içimizde, niye engelleyelim? Boşver, konumuza dönelim. Nasılsa izlenimler kalıyor akılda, zamanlarmekanlarinsanlar değil. Şarkılar, bazan. Şarkıyı değiştir.

Sahi, içinde miyiz zamanın? Yan bakasım geliyor bazan ya da kesit olarak göresim. Üzerinden uçup geçesim. İyi de sessizlikten ne anladın sen? Gülme bak, anlayamadım, ona yanarım.  Sadece izlenimlerse, kalmış, aklında...demek ki zaten üzerinden uçup geçmişsin...

Ya da, hesaplarla oynamayı öğrenmişim.

Ama bu şarkı. Bu aralar takıldı aklıma. 

Ey güzelliğin yeşil çiçeği,

Varlığına inandırdığın koşulsuzluk

Her yaşın hayaliydi

O hayal ki

Gözlerime gömüp gittiğin

Vaatlerden yeşerdi